دریافت فرم عضویت در انجمن  "کلیک کنید" 

ادبیات گوتیک  ویکی پدیا

 درباره ی انجمن ادبی گوتیک (نحوه ی فعالیت و...)

 نویسنده : محمد رضا ریاحی

 دختر

موهایش را از بافه های قالی در می اورد

و پرندگان نقره ای اش را در کلماتی که کولی شده اند رها می کند

دختر

خاطراتش را در گوشواره های صدف می ریزد و

در تعلیق کوچ پرستوها  

کلمات را ترک می کند

 دختر کسی نیست

جز دختری که موها و بافه های قالی

جز دختری که پرنده های نقره و کلمات کولی

و خاطراتی در گوشواره ها

***

 وقتی شعر خوانده می شود

در پیدایش کلمات

دختر نشسته است

ودر ارجاعات ادبیات

خودش را ادامه می دهد

"محمد رضا ریاحی "

اعضای محترم نظرات و نقد خود را به ایمیل انجمن ارسال کنید یا به صورت نظر خصوصی

تا در پایین شعر درج شوند

و قسمت نظرات برای دوستان وبلاگ نویس فعال باشد

....................................................................................................................................

نظرات و نقد شعر سوبژه:

...........................................................................................................

منتقد : نورا لک

به نظرم:
نگاه درون متنی شعر به خودش آنچنان مجال ارائه ی رفت و برگشت از درون متن به بیرون متن و بالعکس را نمی دهد. تا جایی که کارکتر دختر که شرح آن در ابتدای شعر رفته با نگاهی برشتی، اتفاق افتاده را نظاره می کند. یعنی خلق خود شعر! اینجا می شود که شعر در یک حالت خود شرح ده باقی میماند و بسط داده نمی شود. مخاطب از بیرون روابط درون شعری را می پاید اما خودش را در اتفاق شعری دخیل نمی کند. شخصن فکر می کنم اینجا نقطه ی ضعف شعر است.تکرار کلمه ی دختر ایجاد ریتم شعری در شعر نمی مکند و صرفن بیان تشریحی از آن استخراج می شود وشاعرمطلقیتی برای آن متصور می شود" دختری کسی نیست جر دختری که با موها و بافته های قالی.." با این حال تصویرهای انتزاعی زیبا سطربندی های خوب از نقاط قوت شعر می باشد.
و دیگر اینکه آیا شاعر سعی می کند طرح ابژه و سوبژه کند؟

..........................................................................

منتقد :سردار شمس اوری

سلام ...

شعر در ساخت معنا شناسانه ی خود با ایجاد سلسله روابطی از معلول ها سعی در ایجاد ابهام و تعلیق معنا دارد که به دلیل عدم استفاده ی به موقع از علت های نشانه ای یا زبانی به کل دچار ابهام و معلق گویی می شود تا جایی که جای اتفاق شاعرانه را شگفتی ابهام ها می گیرد در شعر .
سوژه هایی که در شعر حرکت های رفت و برگشتی دارند به هیچ وجه نتوانسته اند با ابژه ی اصلی ارتباطی سیستماتیک یا دیالکتیکی حتی برقرار کنند و خوب کلیت اینها از تبار شناسی معنایی ، اخلاقی و رگه های فکری شعر چیزی جز ابهامی افراطی و بی معنایی هیچ وجه ای باقی نگذاشته .

به لحاظ رفتار های شعری سطر بندی ها خوب و به جا بوده ، تعدد فعل گرچه می توانست کمتر باشد اما ضربه ب آنچنای به ساختار کار نزده ، فضا سازی ها می توانست گسترده تر و اصطلاحن پخش تر باشد ، فرم و نرم روایی کار هم قابل قبول و مناسب است گرچه همانطور که گفتم نتوانسته در ارتباط های ارگانیک بین اتفاقات افقی و عمودی سطرها نقش برجسته ای داشته باشد .

........................................................................................................

منتقد: اوریل (نام مستعار)

دختر کسی نیست
جز دختری که موها و بافه های قالی
جز دختری که پرنده های نقره و کلمات کولی
و خاطراتی در گوشواره ها

سلام بر همگی
مدت های زیادی می شد که هیچ شعری از محمدرضا نشنیده بودم و یا نخونده بودم
عموما کارهای محمد رضا دارای فضای سیال و یا ساختار شکنی های قابل نقد و ارزش گذاری هستن
جایی که معرفی دختر صورت گرفته است : دختر کسی نیست جز ....
دقیقا مثل یک مرکب خوانی که از نوا به بیات کرد وارد بشیم
اسطوره سازی های محمد رضا همواره قدرتمند هستش، نگاهی عمیق در ورای واژه ها و پدیده های معمول هر روز. گسترش واژه بر اساس لغت نامه ی زیباشناس منحصر به خودش. توی دنیای محمدرضا همه چیز بزرگتر و حساس تر به چشم می یاد. قالی. کلمات کولی. پرنده ی نقره ای. اسطوره!
واژه ی دختر همیشگی، زبان و فرم هستش. چطور بگم؟ یه جورایی اصلا دختر بودن مهم نیست، واژه ی دختر تداعی هر چیز جز یک انسان مونث باکره می شه. یک معنا برای لحظه های زایش و تکثر کلمات...

.................................................................................................................................

منتقد : ارزو صبوری

با درود

شعر اقای ریاحی را خواندم. شعر قشنگی بود. اولین چیزی که به ذهنم رسید زنانگی در ادبیات بود. هرچند که مفهوم تا حدی مبهم به نظر می رسد. مطمئن نیستم هدف خودشون از نوشتن این شعر همین باشد. اما در این قسمت که می گویند:
وقتی شعر خوانده می شود

در پیدایش کلمات

دختر نشسته است

ودر ارجاعات ادبیات

خودش را ادامه می دهد

این نکته در ذهن تداعی می شود که مردسالارترین نوشته ها هم از زنانگی و روح لطیف زنانه بی نصیب نمی مانند. یک جور دوگانگی شاید. که به فلسفه ی یونگ هم می تواند اشاره ای داشته باشد. اینکه همه ی ما در وجود خودمان هر دو جنسیت را داریم. و تکامل واقعی ما موقعی صورت می گیرد که زن و مرد درون خود یا همان دو آرکتایپ آنیما و آنیموس درون خود را به تعادل برسانیم.

با مهر

آرزو صبوری